Vakantie geboekt

Naar de camping

 

Je ziet het al helemaal voor je: als je een tent huurt voor je vakantie op een mega leuke camping, dan zit je daar helemaal in je eentje voor de tent als jouw kinderen naar de animatie zijn.

 

 

 

Stelletjes

 

De confrontatie met allerlei stelletjes, die al tortelend over de camping dollen, daar zit je toch zeker niet op te wachten! Laat staan ‘verdachte’ geluiden uit de tent naast je midden in de nacht. Maar ja, wat dan?

 

 

 

Alleengaande reizen

 

Iemand wijst je op het fenomeen “Alleengaande reizen”. Dat spreekt je aan. Jij gaat namelijk alleen, ookal gaan je kinderen mee, je voelt je toch als een alleengaande. Na wat googlen ontdek je dat je nu als ‘single’ wordt aangemerkt.

 

 

 

Single

Single? Je voelt je helemaal niet single. Jouw gevoel is dat je getrouwd bent maar jouw (overleden) partner kan niet mee op vakantie. Wat een confrontatie is dit. Alleen al bij het zoeken. Maar omdat je ondertussen wel gewend bent teleurstellingen m.b.t. taalgebruik, google je verder.

Gelukkig zijn er steeds meer organisaties die alleengaade reizen organiseren.

 

Camping in Zuid Frankrijk

Laten we zeggen dat je via Cirkel Reizen een alleengaande / alleenstaande / single reis vindt. Voor jou en je kinderen ziet het er daar goed uit. Je zou kunnen raften, wandelen, surfen, allerlei gaaf vertier. Je boekt. Je kunt er zelfs met een geregelde touringcar naar toe! Het ziet er goed uit.

 

 

Op de camping

 

De eerste avond ontmoet je de andere alleengaanden. Je zoekt naar andere weduwen of weduwnaars. Het blijkt dat van de 20 ‘singles’ op jouw ‘pad’ er slechts 2 verweduwd zijn. Jij en een man. De rest is gescheiden. Okay. Het maakt niet uit, we zijn tenslotte allemaal alleen.

 

 

Verhalen delen

Op een avond heb je weer met z’n allen verzameld bij een van de tenten (want zo gaat dat als de kinderen in bed liggen). Wijntje erbij, biertje voor de mannen en natuurlijk een lekker kaasje, je bent tenslotte in Frankrijk. Je kent elkaar al wat beter en gaat wat intimiteiten delen. Zo ga jij misschien al wat meer vertellen over hoe jij je leven ervaart sinds de dood van je partner. Je vertelt dat het best zwaar is met de kinderen en dat je het ook heel naar vindt dat je niet meer de leuke ouder bent die je was.

 

Leedconcurrentie

Door je eigen verhaal voel je je verdrietig. Dát gevoel wordt al gauw de das om gedaan door een opmerking van een gescheiden vrouw. Zij zegt namelijk “Ik wou dat die van mij dood was. Ik heb sinds de scheiding alleen maar last van hem! Moet ik ook nog om de week mijn kinderen missen. Nee, een scheiding, dát is echt zo naar!”

Ze zegt nog net niet: is erger dan… Maar je voelt hem wel.

 

Daar zit je dan. Op je alleengaande camping. Je voelt je nog allener dan ooit.

Voor alle duidelijkheid: dit is géén verzonnen verhaal. Het is mijn verhaal. De derde vakantie na de dood van mijn man. In 1998 ging ik met Cirkel op vakantie. Daarna nooit meer. Gescheiden mensen en verweduwden: ik denk toch geen goede combinatie!

Misschien wil je op de facebookpagina van Het Nieuwe Rouwen iets zeggen over een ervaring die jij hebt gehad? 

 

Meer weten over Lutografie (online rouwen) Download het gratis ebook over rouw Download het gratis ebook kinderen voorbereiden op de dood
Kracht halen uit covid

 

In oktober overleed mijn intervisiecollega Selena. Zevenenveertig jaar. Aan kanker.

Ze was het enig levende kind van haar ouders. Vijftig jaar geleden was hun zoontje vlak na de bevalling overleden en het enige dat ze nog van hem konden zien, was zijn achterhoofdje toen hij de verloskamer (dood) werd uitgedragen.

We hebben de begrafenis van haar meegemaakt, ik mocht zelfs spreken.

 

Rouw in covid19 tijd

Haar moeder belde mij. We hebben nog regelmatig contact en ze wilde weten hoe het met mij gaat in deze rare tijd. Ik vroeg haar “hoe gaat het met jou?” “Heel goed” zei ze met opgewekte stem. Waarop ik dacht dat ze het cynisch bedoelde (dat gebeurt nogal eens in rouw, toch?). Gekscherend zeg ik: “hey, niet jokken hè?”.

Nee, echt, het gaat heel goed met mij! Want weet je Leoniek, wat ik mij zo besef? Hoe ontzettend veel geluk ik heb gehad. Als ik kijk naar alle mensen die nu een dierbare moeten begraven, die moeten kiezen wie er op de uitvaart kunnen komen, dan voel ik mij een gezegend mens! De vader van een lieve vriend is overleden en hij moet nu met zijn broers overleggen wie er mee mag met papa. Dat is toch vreselijk? De kracht die ik heb gehaald uit het groot aantal aanwezigen bij de uitvaart, die voel ik nu nog eens extra sterk! Ik ben zó dankbaar! Kijk, onze Serena moest toch dood, zij kon niet meer, maar oh jee, stel je toch voor dat ze nu was overleden? Nee, ik voel me echt heel erg goed en dankbaar. Dit geeft mij heel veel kracht.”

Lege schappen bij Albert Heijn

Daarna hebben we nog een gezellig gesprek over boodschappen doen bij Albert Heijn om 07.00 uur (speciaal uurtje voor de ouderen) en hoe dan de schappen leeg zijn, hoe ze verbaasd heeft gekeken naar een (ook) oudere dame die zó graag de laatste boter wilde hebben dat ze een andere dame opzij duwde en zelf onderuit ging.

Dankbaarheid

Een heerlijk gesprek wat bruiste van de energie en dankbaarheid. In deze Covid tijd kijken we zo veel naar wat niet kan en wat ‘zo jammer is’.

Ik vind dit een fantastisch verhaal dat gedeeld mag worden. Ik denk hierbij ook aan het lied van Talk Talk: Life’s what you make it. Waarbij ik niet wil zeggen dat we dus allemaal zingeving moeten gaan halen uit moeilijke gebeurtenissen, of dat we moeten vinden dat het ‘ergens goed voor is’. Maar als zoiets zich dan voordoet, dan kan dat echt een shift zijn in je ervaring!

Misschien wil je hier iets over kwijt of kan ik op dit moment iets anders voor je doen. Weet me dan te vinden via www.hetnieuwerouwen.nl (met chatfunctie).

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

 

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Rouwen in quarantaine – met kinderen een zegen of een vloek?

 

“Ik kán niet meer! Geen moment meer voor mezelf. Ze moeten aan school werken maar ik krijg ze hun bed niet uit. Ik trek het niet meer. Ik ben bang dat ze depressief zijn. Ze hebben hulp nodig.”

Terug bij af

Dit is wat Ingrid met vertelt, of liever gezegd snikkend uitroept, tijdens ons online rouwconsult. Twee weken geleden nog zat ze er heel anders bij. Sowieso fysiek bij mij maar ook met meer lucht. René is nu ruim een half jaar dood en heel langzaam is ze aan het opklimmen. Ieder stapje omhoog gaf haar het gevoel dat ze het zou gaan redden. Nu voelt het als helemaal terug bij af.

Haar jongens van 8 en 11 hebben nog weinig rouw laten zien, ze weet dat dit normaal is bij deze fase, maar nu maakt ze zich enorme zorgen.

Dat dit nu even zo is, betekent nog niet meteen dat ze depressief zijn” vertel ik Kim, “maar ik begrijp heel goed dat je je zorgen maakt”.

Gaat het goed met de kinderen

Als je er in rouw alleen voorstaat heb je vaak als allerhoogste doel dat het je kinderen goed gaat. Als die dan lijken in te storten, stort je zelf mee. Daarbij komt nog eens dat je in deze Corona tijd je geen ruimte voor jezelf kunt vinden, ruimte die je in rouw hard nodig hebt.

Met Ingrid bespreek ik ander gedrag dat de jongens laten zien. Samen met Ingrid komen we tot onze voorlopige conclusie is dat hun gedrag meer het gevolg lijkt te zijn van ontbreken van ritme en de stok van naar school gaan achter de deur.

Het lastige is dat in rouw we zo snel twijfelen en bang zijn dat het gedrag iets zegt over de rouw. Ik deel met Ingrid een vlog dat ik daarover heb opgenomen.

Eigen verantwoordelijkheid

Om het voor Ingrid zelf nu iets minder zwaar te maken adviseer ik haar nu om met de kinderen een ‘stimuleringsbeleid’ af te spreken. Als ze wel hun schoolwerk uit zichzelf doen dat Ingrid heeft klaargelegd, kunnen ze punten verdienen en bij zo veel punten mogen ze pizza bestellen (bij voorbeeld). Om op die manier de verantwoording meer bij de jongens te leggen.

In rouw zeg ik vaak “pick your battles” je bent geen robot, je kunt jezelf niet uitzetten, maar je moet wel overeind blijven.

Tips om gaan met je kind in rouw tijdens de Corona crisis

De drie tips die ik Ingrid gaf waren:

  • Vraag de kinderen zelf wanneer zij denken dat ze het beste hun schoolwerk kunnen doen.
  • Vertel de kinderen dat het voor jou ook een extra zware tijd is nu je er alleen voorstaat (ja dat mag! Zolang je ze niet verantwoordelijk maakt voor jouw gevoel) en dat jullie elkaar hier doorheen moeten helpen.
  • Bepaal voor jezelf een tijd dat je een paar keer per dag je terug kunt trekken op een kamer en vraag de jongens je dan niet te storen, alsof je op je werk zou zitten.

 

Kan ik nu wat voor je doen? Je kunt me bereiken via www.hetnieuwerouwen.nl.

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

 

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Respecteer de gevoelens van kinderen

We willen zo graag dat kinderen geen nare gevoelens hebben en denken dat het helpt om te zeggen "dat moet je niet voelen". Helpen we kinderen daar mee?

https://youtu.be/yA-z0wZ54w4

Rouwen in quarantaine – na het overlijden

 

 

“Ik word nu zo geconfronteerd met het alleen wonen! Er is veel minder afleiding. Gisteren was ik erg verdrietig en bang voor een totale lock down. Dat is het gelukkig niet geworden, maar ik mis mijn man nu nog veel meer. Niet even samen relativeren, weten dat je altijd op elkaar terug kan vallen. Eerste week was het nog een gekkenhuis met thuiswerken en daarnaast bracht ook de Corona veel onrust. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding te zoeken, maar ik kan niet eens meer naar mijn koor waar ik zo veel plezier uit haal”.

Lutografie

Kim schrijft dit in de besloten facebook pagina van Lutografie, waar ik dagelijks aanwezig ben om te praten met de mensen die online rouwverwerking doen.

Kim voelt zich alleen en opgesloten. De angst, die zij toch al zo sinds het overlijden van John met zich meedraagt, laat zich in volle hevigheid voelen. Houvast vinden in rouw is zwaar en moeilijk, nu met dit Corona virus er alleen voorstaan, voelt voor haar als wachten tot het zwaard van Damocles valt.

Houdt het dan nooit op met de ellende? Wanneer gaan dingen eens de goede kant op?”

Routine en houvast helpen

Routine én afleiding houdt mensen op de been. Beide zijn moeilijk te vinden als je alleen thuiszit en thuis moet zitten.

Ik vraag de mensen in de besloten facebook pagina om op te schrijven wat hun dagritme is en op welke manier ze nu afleiding kunnen krijgen, zodat ze dit ook met elkaar kunnen delen en tips uit elkaars verhalen kunnen halen.

Ik deel een flashmob en daag ze uit mee te doen. Omdat bewegen goed is om te doen als je je down voelt. Misschien durft iemand het aan een filmpje van deze uitdaging te delen in deze besloten pagina.

Omdat het ook belangrijk is om je af en toe wat lichter te voelen.

 

Kan ik nu wat voor je doen? Je kunt me bereiken via www.hetnieuwerouwen.nl.

 

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

 

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Rouwen in quarantaine – de uitvaart

 

“Het is niet te geloven, nou heb ik zo zorgvuldig de uitvaart voorbereid van mijn vader. Iedereen zei me dat ik het moest gaan regelen, want dat zou rust geven, voor hem én voor mij. En kijk nou? De ene na de andere besproken afspraak moet worden doorgehaald. Niet alleen ik, ook mijn vader is volledig in paniek. Hoe moet het nu met die vrienden die hij in het hele land heeft? Die rekenen allemaal op een afscheid. Nu mogen straks alleen maar mensen bij zijn waar hij toch al niet zo veel mee heeft! En ik? Wie kan er dan voor mij zijn? Als de naaste familie erbij is, hebben we de dertig mensen al bereikt."

 

 

De kracht van een goede uitvaart

Remco moet flink stoom afblazen als we ons online gesprek hebben. Ik ben meer thuis in de psychische begeleiding dan de praktische, dus ik bel met een uitvaartondernemer waar ik regelmaat mee samenwerk. Zij bevestigen mijn gevoel: de kracht van een goede uitvaart is dat hij zo persoonlijk mogelijk wordt ingevuld, waarbij het naast mooie rituelen, het de anekdotes en herinneringen van de mensen zijn, die een uitvaart zo waardevol en indrukwekkend maken.

De uitvaart van zijn vader door zijn beste vrienden laten volgen via een live streaming. Het voelt voor Remco zo koud en kil. Geen warme handdrukken, geen omhelzingen.

Het idee dat al zijn vrienden, die al dertig jaar over de vloer komen, ook geen afscheid van zijn vader kunnen nemen valt zwaar. "Ik ben meer de beslissing aan het verdedigen dan dat ik troost krijg." 

Opbaring

Een tijd geleden ging er een filmpje over internet over een ‘drive through opbaring’. Er werd lacherig over gedaan. Nu blijkt het opeens realiteit te worden.

We spreken af dat Remco iedereen gaat vragen om een gesproken bericht te sturen. Met een herinnering aan zijn vader. Warme woorden, gedeelde herinneringen.

Omdat hij niet zonder kan.

 

Kan ik nu wat voor je doen? Je kunt me bereiken via www.hetnieuwerouwen.nl.

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

 

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Rouwen in quarantaine – wat als…

“De bezoekjes van de kinderen en vrienden maken dat ik de eenzaamheid van het ziekteproces van Karel aankan. Even praten over een recept, de lach van de kleinkinderen, een spelletje memory spelen. Eens in de week ga ik wandelen met Evelien, een vriendin. En dat kan nu allemaal niet meer door de uitbraak van het Coronavirus. Mijn eigen eenzaamheid én de angst dat Karel niet de goede zorg kan krijgen maken het leven nu wel extra zwaar.”

Dit is Angelien. 

We spreken elkaar regelmatig bij mij in de praktijk. De gesprekken geven Angelien een plek om even te kunnen praten over haar verdriet, over haar angsten. Om orde te scheppen in de chaos die haar leven nu is.

Naar de praktijk komen is er voor Angelien niet meer bij. Dat geeft te veel risico voor Karel.

Angst in Corona tijd

Gasten ontvangen durft ze ook niet meer. Zelfs de kinderen en kleinkinderen komen minder. Iedereen is te bang om Karel of Angelien te besmetten. 

Voor Karel is dit ook verdrietig; er zijn nog zoveel mensen die hij graag nog een keer had willen spreken. En omgekeerd geldt dat ook: zijn broers, zijn zussen… Het kan allemaal niet meer. 

Online verbinden

De één grijpt makkelijk naar nieuwe technieken; er zijn inmiddels zoveel ‘ouderen’ die het binnen een week gelukt is om te leren Skypen, te Facetimen of zich het programma van Zoom eigen te maken. 

Verdriet kan er ook voor zorgen dat je juist moeite hebt met het leren van nieuwe dingen. Jij hebt misschien de ‘oplossing’ al gezien, terwijl die ander alleen maar paniek voelt.

Stel vragen: “wat zou voor jou een goede manier van contact onderhouden zijn?”.

Kijk een keer samen of Skype, Facetime of Zoom handig is, is ook een optie. Zie het niet als persoonlijke afwijzing als er daarna toch ‘nee’ gezegd wordt. Bedenk dat ‘gewoon’ bellen óók contact online is!

En de (klein)kinderen kunnen altijd leuke kaartjes sturen!

De therapie

Angelien en ik bellen. Dat vindt ze, als een persoonlijk gesprek echt niet meer kan, toch het prettigste. Voor haar zijn deze gesprekken te belangrijk om een beetje rust te houden in haar hoofd.

Heb jij het idee dat het je allemaal te veel wordt? Heb je een gesprek nodig en denk je dat dit nu niet mogelijk is?

Gelukkig hebben mijn collega’s en ik tegenwoordig ook de ruimte om ook online met jou in gesprek te gaan.  

 

Kan ik nu wat voor je doen? Je kunt me bereiken via www.hetnieuwerouwen.nl.

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

 

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Rouwen doe je alleen

Vorige week een nieuwe inschrijving voor mijn mailinglijst. Na te lange tijd stuur ik een eerste mail (tja... druk druk druk). Ik antwoord als volgt.

Het leven dendert door... Ik word getriggerd door hoe ik mijn mail start. Er was een tijd dat ook voor mij de wereld doordraaide maar ik niet en dat ik ook niet begreep dat dit zo werkte. Nu zit ik al weer járen in de rat race van het leven en kan ik me nog zo goed herinneren dat ik zat waar jij zit.

Je te veel voelen

Je 'te veel' voelen. Ja, mensen zeggen natuurlijk dat je ze altijd voor je zijn en dat je ze altijd mag bellen (Karin Kuiper heeft er zo'n mooi boek over geschreven "je mag me altijd bellen" (ook zij herkende dat gevoel), maar op een of andere manier voelt het anders. 

Je voelt de machteloosheid van mensen, je voelt dat ze 'het' niet weten. Hoe moeten ze met je omgaan? Ben je er 'nu nog' mee bezig? Hij is toch 'al' bijna twee jaar dood? 

En jij? Jij struggelt elke dag met je leven op de rit krijgen. In praktische zin zal dat best wel gelukt zijn. Je eet, gaat misschien wel eens uit, etc. maar van binnen voel jij je wellicht net zo dood als je partner. 

Lotgenoten in rouw

Wat mij er toen doorheen trok waren de lotgenoten die ik heb ontmoet. het is misschien een naar woord 'lot', maar het omschrijft het wel het beste. We zochten elkaar op tijdens moeilijke (feest)dagen, we hoefden maar te bellen en de ander snapte het. Niets uitleggen over je gevoel. Alleen al zeggen "ik rook vanochtend weer zo zijn geur". Ik kon huilen, lachen (ja ook dat, zij dachten niet "oh het zal wel over zijn") en mijn onzekerheden delen.

Dat wens ik iedereen in rouw. Gelukkig zijn er vele initiatieven waar dat gebeurt. 

Initiatieven voor ontmoetingen

Netwerk Hemelrijk organiseert lunches, er zijn steeds meer rouwcafés (waar ze volgens mij vooral rond koffietijd bij elkaar komen), online platforms en er zijn er veel meer, die ik niet allemaal zo paraat heb.

Zelf heb ik ook een online platform opgericht binnen mijn online rouwverwerkingsprogramma Lutografie. Daar worden ook verhalen gedeeld. Nog niet veel, want ik merk ook dat men terughoudend is omdat men ook bang is meegezogen te worden in de verdrietige verhalen van de ander. 

Verdriet maakt het zwaar

Toch is mijn ervaring dat dit niet zo werkt. Juist in die verdrietige verhalen vind je herkenning en troost (niet in de zin van 'het kan altijd nog erger', maar 'gewoon' dat je denkt: ik ben niet de enige). 

Er zijn twee jonge meiden van rond de 25: de ene verloor haar zus de ander haar broer. Ze appen met elkaar en gaan volgens mij ook iets met elkaar doen. Dat helpt, daar vinden zij herkenning bij elkaar. Dat vind ik mooi.

Ik hoop dat jij ook lotgenoten gaat treffen. 

Voor nu wens ik je veel goeds toe en gewoon, per 5 minuten een 'mooie 5 minuten'. (Misschien is per dag nog te veel). 

Jouw tijd, jouw tempo staat centrraal!

 

Tips voor jouw rouwproces

Hier drie tips die jou misschien helpen

Tip 1: Heb je het gevoel dat mensen 'klaar' zijn met je verhaal? Vraag het! Het is vaak machteloosheid van de ander wat jij voelt.

Tip 2: Vind je dat je te veel je gevoel moet uitleggen? Wellicht is die persoon dan niet degene bij wie je dat gevoel herkend moet willen hebben.

Tip 3: Uiteindelijk denk ik altijd: wij moeten ook anderen opvoeden in hoe ze om kunnen gaan met rouw. Vertel ze hoe fijn het is dat de naam van jouw overledene wordt genoemd!

En nu?

Ik heb makkelijk praten, natuurlijk. Been there, done that, seen it. Wat mij op is gevallen en opvalt is dat hoe 'echter' jij vertelt hoe je je voelt, zonder dat verwijtend te doen, dat dit binnenkomt bij mensen. Wijs mensen ook op informatiesites over rouw (zoals bij voorbeeld de mijne waar zo veel blogs, vlogs en ebooks op staan). De mensen die echt van je houden (en helaas, het cliché is waar: in tijden van nood leer je je echte vrienden kennen) zullen zich daarin verdiepen en die willen er echt voor je zijn.

De anderen? Helaas... Misschien moet je die achterlaten. Om af te sluiten met nog een cliché: waar één deur dichtgaat, gaat een andere open. Welke mooie mensen zijn al op jouw pad gekomen sinds het overlijen?

 

Misschien wil je op de facebookpagina van Het Nieuwe Rouwen iets zeggen over een ervaring die jij hebt gehad? 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

[post_grid id='4327']

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Wat als je kind niet naar school wil

Regelmatig komt het voor in rouw: jouw kind wil niet naar school. Moet je daar aan toegeven?

https://youtu.be/SWKoRtjP88k

Waarom?

Omgaan met jeugdigen (vanaf nu spreek ik over 'jeugdigen' als ik de kinderen én jongeren bedoel) in rouw kan een hele klus zijn. Als ouder, maar zeker ook als hulpverlener.

Ik zit al twintig jaar in 'het vak' (mag ik dat zo zeggen?) en ik vind dat ik best wel kennis heb over jeugdigen en rouw. Dat heb ik niet zomaar gekregen. Ik heb veel jeugdigen (en hun ouders) gesproken en heb trainingen gevolgd.

Ik vind het fijn om de kennis die ik heb over te dragen. 

Zo vertel ik over jeugdigen en rouw in blogs en in vlogs en plaatste ik laatst een vlog (zie voor meer vlogs en blogs Het Nieuwe Rouwen) over hoe je aan jeugdigen zelfdoding uit kunt leggen. De allerbelangrijkste boodschap daarbij is dat het kind niet hoeft te denken dat het door hem/haar komt of dat hij/zij niet lief genoeg was. We leggen suïcide uit als een ziekte. 

 

 

Reactie op uitleg zelfdoding

Ik kreeg daarop een mail van Joyce. Heel lief dat zij de moeite nam om mij te mailen en mij te vertellen hoe zij het had gedaan met haar dochtertje. Ze heeft me ook expliciet gezegd dat ik haar verhaal mag delen. Dat doe ik 'graag' omdat ik denk dat ook anderen, met hele jonge kinderen, hier veel aan kunnen hebben. Ik heb namelijk in de vlog niet verteld over 'het stofje', wat ik normaal gesproken wel altijd vertel aan ouders om op het op die manier aan (jonge) kinderen uit te leggen.

Wat Joyce daarnaast ook nog eens heel goed heeft gedaan, is betrouwbaar zijn voor haar dochter! Ze beloofde namelijk er op terug te komen en deed dat ook!

Het verhaal van Joyce

Mijn naam is Joyce en ik heb een dochtertje van 7 jaar, Emmy. Emmy’s papa Dennis was mijn grote liefde, we zijn bijna 20 jaar samen geweest. Helaas door allerlei omstandigheden is Dennis in een depressie geraakt en heeft uiteindelijk op 27 november 2013 zelf besloten om uit het leven te stappen. Dit was 5 dagen voor Emmy’s eerste verjaardag. Emmy heeft hier dus geen (of niet veel) herinneringen aan.

Toen Dennis net was overleden worstelde ik heel erg met de uitleg die ik Emmy ooit zou gaan geven als ze vragen zou gaan stellen. 

Ik had eerlijk gezegd verwacht dat dit nog heel lang zou duren maar een paar weken geleden was daar ineens DE vraag, gewoon tijdens het avondeten...... “mama, waarom is papa eigenlijk doodgegaan?”

Euh..... ik wist even niet wat ik moest zeggen en heb dit eerlijk benoemd naar Emmy. Dat ik het heel moeilijk vond om uit te leggen aan haar en dat ik daar goed over zou gaan denken en dan erop terugkomen. Dit vond ze goed.

Vervolgens heb ik eerst samen met mijn huidige partner (mijn tweede grote liefde) allerlei sites bezocht om informatie te verkrijgen (o.a. Achter De Regenboog). Ook heb ik een pedagoog om hulp gevraagd die Emmy kent.

Lang verhaal kort (zo kort mogelijk althans), ik ben bij mijn eerste ingeving gebleven.

Na een week heb ik op een rustig moment gezegd tegen Emmy dat ik het kon uitleggen.

Omdat Emmy zelf epilepsie heeft wilde ik niet zeggen dat papa ziek in zijn hoofd was, bang dat ze het op zichzelf zou betrekken omdat epilepsie ook een ziekte in je hoofd is.

Wat ik heb verteld is het volgende:

Iedereen heeft een stofje in zijn/haar lijf waardoor je blij kan zijn, kan lachen en kan genieten. Bij papa werden deze stofjes niet meer gemaakt en daardoor is hij overleden. 

Ik heb gevraagd of ze het begreep en ze zei ja. Ze legt het nu ook aan andere mensen uit dus ik weet dat ze het ook echt heeft begrepen.

Voor mij was dit de meest “makkelijke” manier om een depressie uit te leggen aan een kind van 7. Maar pffff.... wat een helse week was dat voor mij zeg!! 

Wanneer ze ouder wordt zal ik steeds meer en duidelijker kunnen uitleggen maar voor nu is het prima zo. 

De vragen van jeugdigen

In Joyce haar verhaal kunnen we teruglezen hoe 'het' gaat met kinderen. Ze stellen de vragen waar ze aan toe zijn en nemen genoegen met het antwoord dat ze krijgen. Zoals Joyce al zei, ooit zal het verder uitgediept worden.

Het is net als kinderen die vragen waar de kindjes vandaan komen. Eerst vertel je "uit mama's buik". Prima. Dan willen ze weten hoe het kindje er in komt "door papa". Prima. Vervolgens willen ze weten hoe papa dat dan doet "Met een zaadje". Weer prima. Zo ontwikkelen de vragen zich verder. 

Heb jij vragen over jeugdigen en rouw? Je kunt contact met mij zoeken, maar ook met Achter de Regenboog, zij hebben vijf ochtenden per week een telefonische adviesdienst en zijn per mail ook bereikbaar.

Tips

Hier drie tips hoe jij dat kunt doen bij jouw kind:

Tip 1: Als je even het antwoord niet weet, of bang bent dat je het niet goed doet, zoek hulp! Bel Achter de Regenboog. Zeg tegen jouw kind dat je er op terug zult komen. (Doe dat ook!)

Tip 2: Check of de boodschap is aangekomen. Vraag of het kind wil vertellen wat hij gehoord heeft. Zo kun je checken of hij het goede heeft gehoord.

Tip 3: Leg zelfmoord, zelfdoding of suïcide, uit aan de hand van een ziektebeeld. Denk daarbij aan het voorbeeld van Joyce. Blijf ook benoemen dat het geen 'keuze' was ("hij heeft er zelf voor gekozen" klopt niet) maar dat er geen andere weg maar mogelijk was om deze nare gedachtes of gevoelens te stoppen.

En nu?

Je doet het vast al heel goed. Mocht je daarover twijfelen, of kun je tips en tricks gebruiken, in mijn online training “omgaan met mijn kind in rouw” leer ik je de meest belangrijke dingen.

Het mooie nieuws is dat dat kan voor slechts €24,95. Klik hier voor meer informatie over mijn online training.  

Voor hulpverleners is er op 2 en 3 juni een tweedaagse ervaringsgerichte training "Omgaan met kinderen, jongeren en verlies". Deze geef ik bij de Sociale Academie Utrecht.

 

Misschien wil je op de facebookpagina van Het Nieuwe Rouwen iets zeggen over een ervaring die jij hebt gehad? 

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/mijn-kind-in-rouw/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer weten over de training "Omgaan met mijn kind in rouw"[/otw_shortcode_button]

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

[post_grid id='4327']

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

Ik droom van…

Ik droomde net als jij van een mooie toekomst met mijn partner en je kind(eren).

Als je kinderen krijgt heb je meteen het gevoel dat je jouw kind met heel je leven wil en gaat beschermen tegen al het kwaad dat er in de wereld kan zijn.

Dan overlijdt je partner. De moeder of vader van jouw kind.

Het beschermingsmechanisme treedt meteen in werking. Het moet jouw kind goed gaan. Je zoekt op internet en vraagt raad hoe jij jouw kind het beste kunt helpen in zijn rouw. Je krijgt en leest tips en tricks.

De realiteit

Helaas is de realiteit weerbarstiger dan de theorie. Want in de praktijk gaat dat niet zo ‘makkelijk’. Je bent zelf in rouw en dat maakt jou anders (dan voorheen). Je wilt graag met alle liefde en al jouw geduld reageren op jouw kind (die ook anders is dan voorheen). Telkens weer lukt je dat niet.

Je wordt wanhopig. Je wil het zo graag goed doen!

Daarbij speelt ook nog eens dat het lastig is te snappen wat er precies bij jouw kind gebeurt in rouw. Doet jouw kind het anders dan jijzelf? Voelt jouw kind precies hetzelfde? Waarom huilt hij nooit of weinig? Maar als je kind verdrietig is, kun je schrikken want je bent bang dat je kind getraumatiseerd is voor de rest van zijn leven en dat dit overlijden zijn verdere ontwikkeling in de weg zal staan.

Je vreest dat jouw kind nooit meer een ‘normaal’ leven kan leiden.

Ik kon het niet

Zelf was ik in 1995 niet in staat mijn toenmalige dochter van vijf jaar goed op te vangen. Ik wist het niet en ik kon het niet. Ze stond er alleen voor. Ze verloor niet alleen haar vader, maar ook, tijdelijk, haar moeder. Iets wat bij veel kinderen speelt als een ouder overlijdt, ze verliezen ook tijdelijk de andere ouder.

Ik zocht hulp voor haar en ze kwam bij een hele lieve psycholoog.

Toen ik ook een keer op oudergesprek ‘moest’, kon ik niet aanhoren wat ik anders zou moeten doen. Geloof me, dat lag niet aan de therapeut maar echt aan mij.

Uiteindelijk heb ik, denk ik, het beste gedaan wat ik maar kon doen, dat is namelijk zelf in therapie gaan. Leren omgaan met het overlijden van mijn man, leren omgaan met mijn hechtingspatronen en leren hoe ik mijn dochter kon helpen. Want daar deed ik het tenslotte voor.

Er is hoop

Eerder maakte ik al melding van hoe goed het met haar gaat, nu, vijfentwintig jaar later. Deze post werd op Linkedin meer dan 30.000 keer bekeken en meer dan 600 keer geliked. Mooie reacties ontving ik.

Niet alleen haar verhaal is een er-is-hoop-voor-kinderen-in-rouw verhaal. De afgelopen twintig jaar heb ik als orthopedagoog en (rouw)psycholoog gezinnen begeleid rondom de dood. Ik heb gemerkt hoe kinderen er mee omgaan. Ik heb gelezen over de veerkracht van kinderen en die heb ik ook gezien. Daarbij heb ik gemerkt dat de opvang die wij kinderen bieden na een overlijden, heel belangrijk is voor hoe dit overlijden uiteindelijk een rol speelt in hun leven.

Gelukkig is ‘dood’ steeds meer bespreekbaar en leren we steeds beter hoe we kinderen hierin kunnen ondersteunen.

Tips

Hier drie tips hoe jij dat kunt doen bij jouw kind:

Tip 1: Help je kind zich weer veilig te voelen. Dit kun je doen door betrouwbaar te zijn, door je aan je woord te houden en door je te realiseren dat jouw kind bang is dat jij ook doodgaat. Speel daarop in.

Tip 2: Realiseer je dat kinderen het overlijden niet verwerken met een ‘goed gesprek’. Dat doen ze in spel, in tekeningen, in kleine ballonnetjes die ze oplaten (net als je aan het koken bent…). Kijk of je daar, op een niet al te zware manier, op in kunt gaan.

Tip 3: Schrik niet als jouw kind ook dood wil. De meeste kinderen zeggen ‘dood te willen’ omdat ze even bij de overledene willen kijken, of even nog een knuffel willen geven. Als jouw kind zegt “ik wil ook dood”, vraag dan wat hij zou doen als hij dood zou zijn. Dit klinkt hard en moeilijk, maar je kunt verrast zijn naar het gesprek dat dan ontstaat.

En nu?

Je doet het vast al heel goed. Mocht je daarover twijfelen, of kun je tips en tricks gebruiken, in mijn online training “omgaan met mijn kind in rouw” leer ik je de meest belangrijke dingen.

Het mooie nieuws is dat dat kan voor slechts €24,95. Klik hier voor meer informatie over mijn online training.  

Zodat jij nog steeds kunt dromen van een mooie toekomst voor jouw kind(eren).

 

Misschien wil je op de facebookpagina van Het Nieuwe Rouwen iets zeggen over een ervaring die jij hebt gehad? 

 

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/mijn-kind-in-rouw/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer weten over de training "Omgaan met mijn kind in rouw"[/otw_shortcode_button]

[otw_shortcode_button href=" https://www.hetnieuwerouwen.nl/boeken-van-Leoniek/" size="large" bgcolor="#AE1158" icon_position="left" shape="round" target="_blank"]Meer lezen over rouw[/otw_shortcode_button]

 

[post_grid id='4327']

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

 

 

 

Meer weten over de Rouwkalender

admin