Oprechte aandacht in rouw




Dat ik hier ben, is door u. (Dirk de Wachter)


Vertroostingen

Dirk de Wachter, hij schreef het prachtige boek "Vertroostingen". Over zijn pad met kanker. Wat hij nodig had en hoe hij ook steeds meer niet zonder zijn partner kan. Heb je het boek gelezen? Echt een 'werk' voor ons als hupverleners. Om te ontdekken hoe we nog beter kunnen ondersteunen. Hoe het soms in hele kleine dingen zit.

In februari stond hij in Psychologie Magazine. Vooral het eerste plaatje raakte me:

Wat er ten diepste toe doet is een blik, een aanraking, een bemoedigend woord van de ander

Dit is in feite de essentie van het artikel. Een prachtig citaat: "wij zijn in de blik van de ander. Dat ik hier nu ben, is door u. Doordat u mij aankijkt en naar mij luistert. De mens verschijnt in de ontmoeting."

De mens verschijnt in de ontmoeting

Wat is het toch belangrijk dat we anderen om ons heen hebben. Gewoon in het dagelijks leven. Maar nog eens extra ingewikkeld als we worden geconfronteerd met groot verlies. Hoe blijven we de rouwende mens dan 'nabij'. Kunnen we verduren wat ze laten zien? Dat is echt niet altijd makkelijk. Ik weet het, al vijfentwintig jaar begeleid ik kinderen, jongeren en volwassenen bij grote verliezen. Meestal dood, scheiding, of ziekte in het gezin. Zo vaak hoor ik van rouwenden dat mensen in hun omgeving ‘afhaken’, de rouwende weer blij willen zien.

Het is altijd ook goed om op zoek te gaan naar hoe de sociale omgeving jou opvangt. Want 'rouwen doen we in interactie met de omgeving'.

Wie is er voor jou?

Je kunt eens onderzoeken wie er wél is in je omgeving. De focus kan gaan naar wat er niet is, maar focus bepaalt veel van wat we wel of niet zien. Focus dus op wie is er wel? Wat doet die persoon? Hoe 'ziet' die persoon jou? En laat je ook wel eens merken aan die ander hoe het wordt gewaardeerd? Iedereen wil erkenning. Dat zal heus niet de reden zijn dat je gesteund wordt, maar alsnog fijn. Toch?

Als therapeut merk ik het ook. Ik ben niet roomser dan de paus hoor. Naast dat ik natuurlijk een factuur stuur voor de hulp die ik bied, zit de echte kers op de taart als mensen blij zijn met de interventies die ik inzet. Als ik merk dat mensen erdoor geholpen zijn. Dát is de werkelijke beloning.

De wereld is zo koud

Het is niet voor niets dat het mij altijd ontzettend raakt als ik word weggezet als “lijkenpikker” of andere zeer kwetsende opmerkingen op social media.

Sterker nog, dat is wat ik ook van andere hulpverleners terughoor: natuurlijk wil je betaald worden voor wat je doet, is ook belangrijk want het zou jou een ongemakkelijk gevoel kunnen geven als ik het gratis zou doen, maar de werkelijke beloning die zit ergens anders.

Nu gaat het natuurlijk niet om mij. Voor mij gaat het er vooral om dat jij de oprechte aandacht krijgt die je zo verdient en nodig hebt. Laatst nog op social media iemand die zij “de wereld is zo koud, je moet het echt alleen doen”. Dat vind ik verdrietig, dat dit de manier is waarop deze dame haar rouwproces moet doormaken.

Ik hoop dat dit niet voor jou geldt. Dat je lieve mensen om je heen hebt, al zijn het er maar vijf. Eentje die met je wandelt, eentje die jouw tranen droogt, eentje die voor je kookt (af en toe en hopelijk is het lekker), eentje die de kinderen opvangt, eentje die met je gaat sport, etc.


Misschien wil je hier iets over kwijt of kan ik op dit moment iets anders voor je doen. Weet me dan te vinden via www.hetnieuwerouwen.nl.

De afbeelding van dit blog komt uit de Rouwkalender. te bestellen als scheurkalender of gratis beschikbaar als app.

Wil je meer informatie over rouw?